Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΠΑΡΕΚΛΙΣΗ


Μια παρέκλιση στην πορεία
Σαν μια πέτρα στη βιτρίνα από κρύσταλλο
Σαν μια φριχτή κραυγή στη σιωπή
Κι έπειτα
Όλα πάλι από την αρχή
Παράσταση καλοστημένη
Νυχτερινή
Τις ίδιες ώρες
Στο ίδιο θέατρο
Χωρίς πια την αγωνία του χειροκροτήματος
Χωρίς πια το φόβο της αποτυχίας

..............................
Κι ο ματαιωμένος χρόνος καρφώνει τις παλάμες μου με πύρινα καρφιά

2 σχόλια:

  1. ΠΝΟΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ6 Οκτ 2011, 9:26:00 μ.μ.

    Και η αυλαία πέφτει. Κόκκινη σαν "ματωμένος χρόνος"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε φορά που διαβάζω γραπτό σου αποκτώ ένα ελαφρό κοκκίνισμα στα μάγουλα σαν να ανακάλυψες κρυφά το ημερολόγιό μου ή σαν εγώ να άνοιξα κρυφά δικό σου μυστικό συρτάρι..τόσο προσωπικός και ευαίσθητα έντιμος ο τρόπος σου.
    Και κάθε φορά που αυτή η αμοιβαιότητα, σχεδόν συνενοχή και συμφωνία, αναπτύσσεται ανάμεσα σε συγγραφέα και αναγνώστη-έναν σίγουρα στην προκειμένη:)- τότε επιτελείται μια λειτουργία λυτρωτική...και άρα η τέχνη έχει εκπληρώσει με επιτυχία το σκοπό της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή