Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

ΠΟΡΕΙΑ


Πήρα τους δρόμους της αυγής
Κρατώντας στο χέρι μου ηλιαχτίδες
Στα μάτια μου το φως                                          
Στην καρδιά μου την άνοιξη

Π ο ρ ε ύ τ η κ α

Γύρισα πίσω καταχείμωνο
Παγωνιά, βροχή κι αέρας
Τελικά δε με νίκησαν
Είχα τον ήλιο μέσα μου

Π ά λ ε ψ α

Με βήματα δισταχτικά και φοβισμένα
Πάλι ξεκίνησα μονάχη
Άφησα την αγκαλιά μου ορθάνοιχτη
Έκανα τα χέρια μου φτερά

Α γ ά π η σ α



Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΑΡΝΟΥΜΑΙ


Δεν θέλω να πετάξω την κιθάρα μου
Δεν μπορώ να σκίσω τα ποιήματά μου
Δεν θα πάψω ποτέ να ζωγραφίζω
Σε λευκά χαρτιά φλογισμένα χείλη
Με τίποτα δεν αλλάζω τα τραγούδια μου
Κι ούτε το τριμμένο τζην μου το συγκρίνω
Τ' αρβύλια μου μ' αρέσουν περισσότερο
Απ' όλα τα γυάλινα γοβάκια
Δεν κόβω τ' ατίθασα μαλλιά μου
Όχι, δεν σφραγίζω την καρδιά
Δεν κλείνω τα μάτια
Αρνούμαι να προδώσω τα όνειρά μου
Βρες κάποια άλλη

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

ΡΩΓΜΕΣ

Κρυβόμαστε σε διάφανες μοναξιές
Παγιδευμένοι σ' ακαθόριστους φόβους
Μη γίνει τ' όνειρο πραγματικότητα
Κι ο θάνατος προσπεράσει τη ζωή
Ατέλειωτες διαδρομές σιωπής
Ανάμεσα σε λέξεις κομματιασμένες
Ένα παλιό σημάδι
Ένα άρωμα ξεθυμασμένο
Μια γεύση στιφή
Μια θαμπή φωτογραφία
Χαρακιές βαθιά στη θλίψη
Για το σπαταλημένο χρόνο

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

Χαιρετώ τους φίλους
Γράφω συνθήματα
Ζωγραφίζω πρόσωπα
Χαράζω ονόματα
Ατενίζω το αύριο
Δαμάζω τον πόνο
Αγκαλιάζω το όνειρο
Βλέμματα
Αγγίγματα
Λόγια
.......................
Πιθανότητες όλα μιας αυταπάτης.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

ΕΜΕΙΣ

Ένα τίποτα
Κι όλα μαζί 
Εμείς
Βουβοί μάρτυρες
Καλούμε τον καιρό
Εμείς
Που ξέρουμε να βρίσκουμε
Αυτούς που αγαπάμε
Που μάθαμε ν' αγαπάμε
Πριν βρούμε αυτούς που ψάχνουμε

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

ΥΠΟΤΡΟΠΗ


Οι πληγές τόσο βαθιές που δεν κλείνουν
Μέρες τώρα αιμορραγούν ξανά και ξανά
Σε κάθε αλλαγή η ίδια ερώτηση
Πώς;
Πώς;
Την κατηγορεί παρά τη νοιάζεται
Κοιτά τριγύρω με απόγνωση, με συντριβή
Αόριστα κουνά πέρα δώθε το κεφάλι
Τόσο λευκό  δεν το αντέχει          
Σιγοψιθυρίζει ανόητες δικαιολογίες
Κανείς δεν ακούει
Ούτε η ίδια καν
Κι αυτή η στυφή μυρωδιά τη ναρκώνει
Τι την πονά στ’ αλήθεια περισσότερο;
Η αιτία ή το αποτέλεσμα;
Δεν απαντά.
Δε θέλει.
Φοβάται πια τις απαντήσεις
Μετέωρες ερωτήσεις γκρεμοτσακίζονται
Όπως και να ‘χει οι πληγές αιμορραγούν
Ξανά
Και ξανά
Και ξανά
Αδιέξοδος μονόδρομος
Θα τον βαδίσει ως το τέλος
Αναπόφευκτο
……………………………………
Παίρνει βαθιά ανάσα
Ίσως είναι μια λύτρωση κι αυτό.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

ΒΡΟΧΗ

Στα μάτια βρέχει μ' αστραπές
Συνήθισα τις καταιγίδες.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΒΑΡΔΙΑ

Ατέλειωτα χωράφια στο μυαλό της
Καλοκαίρια που μύριζαν καρπούζι
Γέλια δυνατά σε γλώσσα άλλη
Λόγια και μουσικές κάτω απ' το δέρμα
Ψιθύριζαν απλά τα πιο μεγάλα μυστικά
Ξυπόλητη, άφοβη, παντοδύναμη
Παντού σκορπιζόταν αμέριμνα
Τι θέλει τώρα εδώ;
Ποιες σιωπές ακολουθώντας
Έφτασε σε τούτο τον άχρωμο χειμώνα;

.........................

Ατέλειωτα χέρσα τοπία στο μυαλό της
Μυρωδιές φαρμάκων κι αντισηπτικού
Πόνος κρυμμένος σε ανάσες αγωνιώδεις
Η βροχή γλύφει τα τζάμια
Παγώνει τα όνειρά της
Τι θέλει εδώ;
Ποια ψέματα ακολουθώντας
Έφτασε σε τούτο το ανάστερο σκοτάδι;

.........................

Κρατά το χέρι της κοπέλας
Της χαϊδεύει τρυφερά το μέτωπο
Πόσα καλοκαίρια φωλιάζουν στις μνήμες της;
Πόσα λίγα καλοκαίρια;
Πόσοι πολλοί χειμώνες;
Ζήσε, θέλει να της πει.
Ζήσε, θέλει να φωνάξει.
(Οι φίλοι τήν καλούν άραγε με το όνομά της ολόκληρο;)
Ζήσε, όπως κι αν σε λένε.
Πάλεψε!
Ζήσε!
Τίποτα δε λέει εντέλει
Μόνο την κοιτά και την αγγίζει
Δε μιλά
Δε μιλά πια
Κι η βροχή γλύφει τα τζάμια

......................... 
Τι τα θέλουν τόσο μεγάλα παράθυρα στα νοσοκομεία;
.........................
Τέλος βάρδιας.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

ΡΟΛΟΙ

Πύρινα μαχαίρια φονικά

Βαθιά μπηγμένα μες στις ώρες

Κι η ζωή λιγόστεψε

Τα ξημερώματα

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ

Ο πόνος -τρομακτικό κι όμως συνέβη-
Δολοφόνησε μια νύχτα την αγάπη
......................................................

Πνίγομαι σε μια πανδαισία σιωπών δαιμονισμένων.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

ΘΑΝΑΤΟΣ

Μικρή φωνή
Μικρή καρδιά
Μικρή ζωή
Την έθαψαν
Σ' ένα μικρό τάφο
Οι μέρες ατέλειωτες
Την ξέχασαν γρήγορα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Τρομάζω
Κάθε που λέω πως μεγάλωσα πολύ
Και βλέπω πίσω από τα σύννεφα
Τον κοντορεβιθούλη κι επτά νάνους
Να μετράνε πέντε δέκα
Μέχρι να κρυφτώ στα όνειρα

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

ΑΠΟΔΗΜΙΑ

Στις σιωπές της βροχής
Αφουγκράζομαι τη φυγή σου
Στης άνοιξης την αχολογή
Προσμένω τον ερχομό σου
Κάποτε θα μάθω να πετώ
Και θα 'ρθω μαζί σου.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

ΑΠΩΛΕΙΑ

Με το φόβο μήπως χαθεί σαν την αγγίξω
Με τον πόθο να τη ζήσω με όποιο τίμημα
Κίνησα ν' αδράξω της στιγμής τη γοητεία
Και ξεψύχησε τ' όνειρο μες στην παλάμη μου.

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΛΟΓΗ

Φοβάσαι;
Το άγνωστο μαγεύει
Σκέφτεσαι το τέλος;
Ίσως να μην υπάρξει
Ευλογία
           ή κατάρα
Κραυγή στα πέρατα
Φως δυνατό στο σκοτάδι
Σινιάλο στον καιρό
Ώρα θανάτου
                 και ανάστασης
Πεταλούδα
                ή φοίνικας
Η επιλογή δική σου.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΘΗΣΑΥΡΟΣ


Όπως τα μάζεψα το πρωί
Τα κίτρινα πεσμένα φύλλα
Έμοιαζαν με μικρούλη θησαυρό
Πεταμένο στην άκρη του δρόμου
Με θλιμμένα μάτια σε κοιτώ
Κοιτώ τα φύλλα που ξεψύχησαν
Σε κοιτώ μέσα από τα φύλλα
Τα κίτρινα φύλλα
Τα πράσινα δέντρα
Περνά ο καιρός και χάνεται
Είναι η ζωή μου ένα μικρούλης θησαυρός
Όπως τη φύλαξα μέσα στις πρώτες βροχές
Μπορούσες να την κρατήσεις στην παλάμη σου
Ένας μικρούλης θησαυρός ξεχασμένος
Με ένα καλά κρυμμένο μήνυμα παλιό
Τα κίτρινα φύλλα
Τα πράσινα δέντρα
Η ζωή μου
Με το πρώτο αγέρι σκόρπισαν ξανά.

ΑΓΝΩΣΤΟΙ


Το ένιωσα καλά
Καθόλου δεν με ξέρεις
Ούτε κι εγώ σε έμαθα λιγάκι
Μέσα στα λόγια
Μέσα στους μήνες
Τυφλοί 
Δεν είδαμε τα ίδια σύμβολα οι δυο μας
Χαθήκαμε
Άγνωστοι όπως πρώτα και για πάντα
Ας πορευτούμε λοιπόν
Έτσι όπως συνηθίζουνε να λένε
Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ


Ανελέητα κάλπικες οι αλήθειες
Στους καθρέφτες του κόσμου
Μπερδεμένες μορφές και είδωλα
Παζάρια χάρτινων ονείρων
Ξεπουλάνε τον έρωτα
Κάτω από τον φθινοπωριάτικο ήλιο
Αργοπεθαίνουν οι μέρες